previous pauseresume next

بررسی اثر دکسترومتورفان و پنتازوسین بر افسردگی و پرخوری ناشی از پروژسترون در موش سوری ماده، در دانشکده داروسازی و علوم دارویی اصفهان

پروژسترون آنتاگونیست گیرنده سیگما است که مسئول نوسانات خلقی در زنان است. هدف این مطالعه بررسی اثر دکسترومتورفان و پنتازوسین به عنوان داروهایی با اثر آگونیستی بر گیرنده های سیگما بر افسردگی و پرخوری ناشی از پروژسترون در موش سوری ماده است. در این تحقیق از موش ماده با وزن ۳۰-۲۵ گرم استفاده گردید. مدت زمان بی حرکتی و زمان شروع بی حرکتی در آزمون شنای اجباری (FST)به عنوان معیار افسردگی اندازه گیری شد. آزمایش در ۳ روز متوالی انجام و پروژسترون mg/kg۱۰، دکسترومتورفان mg/kg۳۰ و پنتازوسین mg/kg۵/۲ در روز اول و دوم تجویز شد. آزمایش FSTدر روز اول و تزریقات۳۰ دقیقه قبل از شروع آزمایش FSTانجام و مقدار مصرف مواد غذایی در روز ۲ و ۳ اندازه گیری گردید. حیوانات دریافت کننده پروژسترون در FSTبرای بیش از ۳ دقیقه بی تحرک بودند که نشان دهنده رفتار افسردگی است. داروهای دکسترومتورفان   و پنتازوسین  در شیوه ای مشابه با فلووکسامین باعث بهبود رفتار افسردگی در حیوانات شدند. تفاوت آماری قابل توجه در میزان مصرف مواد غذایی در میان گروهها وجود نداشت.

نتایج بدست آمده حاکی از این است که حداقل بخشی از افسردگی ناشی از پروژسترون در اثر آنتاگونیست گیرنده سیگما ایجاد می شود که توسط داروهای ذکر شده که آگونیست های سیگما هستند برطرف می شود. ارزیابی های بالینی بیشتر دکسترومتورفان می تواند به منظور کنترل اختلالات خلقی دوره ای در زنان توصیه شود.

 

 
 
 

ورود کاربر